Pesten…is niet cool

Als moeder van twee kinderen met gehoorproblemen, of te wel een gebrek, een rugzak, een niet volledig aangevinkt wensenlijstje bij aflevering…etcetera, etcetera…maakte ik mij in de kraamtijd al druk over ‘later’. Zullen zij zich later wel redden op school? En wat als ze gepest worden? Tja…wat dan.

Nou, lieve mensen…dan vergeet je in één klap alle pedagogische hoogstandjes die je ooit gelezen hebt in een of ander rozengeur en maneschijn blaadje, en is je moederhart maar uit op één ding, en dat is wraak!

In plaats van een diepe zucht, een liefdevolle knuffel voor je kind en een kopje warme thee, vervloek je op niet mis te verstane wijze dat wicht, die heks, dat snertkind….en heb je in 2 minuten een volledig arsenaal aan scheldwoorden erin gepompt bij je bloedjes van 9 en 7…zodat je vervolgens zeker drie weken zoet bent om hun taalproductie weer op een acceptabel niveau te krijgen. Echt waar…linker kan je mij niet krijgen… Don’t touch my addergebroed. En ‘Nee!’ zo’n explosie van scheldwoorden helpt niet…. dus zucht en zen ik me een slag in de rondte, adem de aarde in, de kosmos weer uit…en ga weer door. Maar dat laatste lukt me dus niet echt.

Ik krijg de gedachten maar niet uit mijn hoofd dat kinderen vanaf een leeftijd of zes jaar (jonger?) doelbewust bezig kunnen zijn met het pesten en irriteren van andere kinderen. Omdat die andere kinderen slimmer zijn, stiller of dromeriger zijn, leuker, liever of sneller zijn. Omdat ze anders zijn. Anders dan dat bijdehante meisje. Anders dan die stoere jongen uit de klas. Gewoon, anders. En dat pesten gebeurt in vele vormen en maten. Hardop of juist vilein, door steeds maar weer de deksel van een pennenbakje dicht te slaan of iemand keer op keer de beurt te ontnemen. Totdat hij of zij het opgeeft en alleen thuis nog uit de slof durft te schieten.

Waarom, lieve mensen, blijft dit fenomeen toch in stand? Waarom bespreken we dit onderwerp niet keer op keer open en bloot thuis aan de keukentafel, net zo lang tot elk kind, elke dag, vrolijk en blij naar school gaat. Ik wil dat weten, gewoon, om het te kunnen begrijpen, want tot op heden heb ik niet één goede reden kunnen bedenken waarom dit fenomeen bestaansrecht mag hebben en houden.

http://pesten-op-school.nu/oorzaak-gevolg/

Ja, iedereen is verschillend en ja, ook als je later groot bent zul je in situaties terecht komen waarin je je moet zien te redden. Maar hoor je die bittere pil al te slikken als je 6, 7 of 8 bent? En hoezo zijn wij niet in staat om met elkaar ervoor te zorgen dat ónze kinderen opgroeien in een wereld waar voor pesten geen plek is? A better world starts at home, toch? We hebben het hier wel over onze eigen mini-you-and-me’s. Je weet wel, die mensjes waar je als vader of moeder blind voor door het vuur gaat. Waarom laten we het hier met zijn allen dan toch zo liggen?

Ik vermoed dat we te druk zijn voor die keukentafel gesprekken. We vertrouwen er maar op dat het ons kind niet overkomt. Maar geloof me, wanneer het jouw kind is dat in tranen vertelt wat hem of haar elke dag op school gebeurt…jank je ’s avonds vanuit machteloosheid keihard een potje mee.

Het verschil is alleen dat ik wél geloof in die keukentafel gesprekken. En dus zucht ik even diep, maak ik nog maar een kop thee…en ga ik bedenken hoe ik niet alleen mijn kinderen, maar ook die van jou en die van jou kan helpen om de wereld te veranderen. Een goed begin, begint bij jezelf. And I wanna make a difference.

 

 

Advertenties

Zeg maar ja

Zeg maar nee, dan krijg je er twee… Op 21 februari 2013 schreef ik mijn eerste echte post over de impact van het krijgen van twee kinderen met gehoorproblemen. Geschreven vanuit de innerlijke noodzaak om te delen, te verwerken…op zoek naar antwoorden, gelijke verhalen, maar ook om de wereld van mijn kinderen groter te maken door te vertellen over ‘hoe het ook kan zijn’.

En dan ineens ebt dat verlangen om te delen weg. Opgeslokt door het leven. Ingevuld door de tijd. Totdat het weer begint te kriebelen…

Vanwaar die trigger om weer te gaan schrijven? Het gaat toch goed met die kinderen van me? Mijn dochter is inmiddels negen en zit in groep 6, mijn zoon is bijna zeven en zit in groep 3. Beiden op het regulier onderwijs. Dat wat we zo graag wensten voor ze, hebben we bereikt. Ze gaan naar een school om de hoek, spelen met vriendjes uit de buurt en functioneren als ieder ander kind. Boek sluiten en door.

Maar is dat zo? Klopt die opsomming wel? Het antwoord is nee. En dat is niet erg. Sterker nog, door weer meer in te zoomen op wat er is, wat er niet is en waar de hobbels en hindernissen zitten, kan ik ze pas echt helpen om te groeien. Een stomme paardenstaart maakte mij dat deze week weer eens haarfijn duidelijk.

Steeds vaker staat mijn anders zo lieve en zachtaardige dochter gefrustreerd haar mooie haren te kammen. Gefrustreerd omdat haar CI bij het maken van een hoge staart zo in de weg zit. Gefrustreerd omdat zij de enige in de klas is die een CI heeft. Gefrustreerd omdat zij een CI heeft. Punt.

En daarom ga ik weer schrijven, en delen, en vragen en doorgeven. Want inderdaad. Het is bij ons anders, alleen zien we dat zelf soms niet meer. En dat is zonde. Werk aan de winkel dus om ze te leren en in te laten zien dat wat zij in de ogen van onze maatschappij missen, misschien juist iets is om ontzettend trots op te zijn.

Zeg maar ja dus.

Fijn wanneer je weer mee wilt lezen, leuk als je reageert en te gek wanneer je mijn verhalen wilt delen. Here we go…

FenM

 

 

Onze shortstay in het OLVG

Daar zijn we weer! Geen uitgebreide uitleg over mijn lange afwezigheid. Houd het maar op drukte en…oren. En laat dat laatste nou net de rode draad zijn hier..

2014 is voor ons redelijk pittig van start gegaan en helaas ervaren wij daar nu nog de gevolgen van. Of eigenlijk: Mads. Half januari heeft ons kleine grote man 5 dagen aan een antibioticum infuus gelegen als gevolg van een mastoïditis. Mastoï-wattes?? Kort gezegd was het rotsbeen van Mads ontstoken, het bot achter het oor. Hoe dat zover komt? Nou, pech, in combinatie met een bizar hoge pijngrens. Van de KNO-arts begrepen we later dat volwassenen met een mastoïditis in dat stadium jodelend van de pijn binnenkomen.

Mads had roodvonk…maar op de achtergrond sluimerde een dubbele middenoorontsteking. Door de symptomen die bij roodvonk horen viel niet op dat zijn oren hem mogelijk veel zieker maakten dan de roodvonk. Bij kinderen waarbij de oren ‘gewoon lekker meedoen’ valt op een gegeven moment wel op dat er minder informatie binnenkomt. Bij CI kinderen zijn oren feitelijk meer een mooie accessoire. Voor het horen hebben ze hun oren niet nodig. Mads en Fenna horen met hun CI via de zendspoel, dat direct in verbinding staat met het inwendige implantaat. Mads was eindelijk herstellende van de roodvonk, tot zijn koorts ineens rap opliep en mij opviel dat zijn linkeroor anders op zijn hoofd stond… En zo kwam het dat we halverwege januari vroeg in de avond naar het OLVG scheurden. In de auto snel het handschrift van de huisarts ontcijferd en ‘Mastoïditis?’ opgezocht…daar word je niet blij van. Mads had inmiddels loei hoge koorts en was behoorlijk versuft. Toen ze hem vervolgens uitgebreid gingen screenen op een mogelijke hersenvliesontsteking zakt de moed je even flink in de schoenen. Door de bijzondere situatie (twee CI’s) werd er veel overleg gepleegd met het behandelend team van de VU. Zomaar opereren en de boel leegzuigen was geen optie, daar konden de CI’s wel eens een tik van krijgen. Buisjes plaatsen om de ontsteking te ontlasten was de beste optie.

Om 23 uur werd Mads de OK opgereden. Het ziekenhuis was inmiddels aardig uitgestorven. Omdat zijn moeder nogal ijzig kalm wordt onder stressvolle situaties en de arts geen hysterische taferelen verwachtte, mocht ze bij uitzondering mee naar de OK. Alleen op de gang achterblijven vond hij niets, de held. En daar zat ik dan, op een klapstoeltje via een microscoop mee te kijken. Bizar hoe abstract zoiets kan zijn. Mijn kleine doodzieke mannetje, voor eventjes verworden tot een oor, met een waanzinnige hoeveelheid meuk erin… De dagen erna waren pittig. Na vijf dagen mocht Superman (zijn bijnaam op de kinderafdeling dankzij zijn mooie pyjama) eindelijk naar huis. Dat zelfs een (dubbele) mastoïditis Mads er niet van weerhoudt om de boel op stelten te zetten, bewijst het filmpje..

De vijf dagen antibioticum infuus en een orale en lokale kuur voor mee naar huis, waren de start van een lange reeks antibiotica. De veroorzaker van de mastoïditis bleek een pittige bacterie. Een maand later had Mads namelijk wéér een dubbele middenoorontsteking…nu direct naar de eerste hulp van de VU en bijna weer aan het infuus… ‘Gelukkig’ naar huis met wederom een orale en lokale kuur. Eind goed al goed? De ontstekingen in zijn oren bleven weg, gelukkig. Helaas bleek Mads door de overload aan antibiotica resistent geworden tegen een bepaalde bacterie…we smeren ons nu suf om een vreemde plek op zijn rug, veroorzaakt door die onbekende bacterie, weg te krijgen. Normaal gesproken gaan ze dit soort verschijnselen te lijf met, je raadt het al, antibioticum, maar dat leek de behandelend artsen in dit geval niet zo’n handige zet. Eerst maar eens zijn lijfje de kans geven goed te herstellen.

Moraal van dit verhaal? Dat oren een rode draad in ons leven spelen wisten we al, maar dat het soms zo’n bepalende factor is, vergeet je. Totdat het lot je er weer genadeloos mee om de oren slaat…

Oké…zullen we dan ook een slechthorende Piet doen?

Precies over een maand is het weer zover, 5 december, pakjesavond! Maar als je Fenna vraagt wat ze de mooiste dag van het jaar vindt, is ze snel klaar: “11 november is de dag…dat mijn lichtje, dat mijn lichtje, 11 november is de dag…dat mijn lichtje schijnen mag!”.

Al voor de tweede keer op rij (de jaren ervoor had ze geen benul waar de vraag überhaupt op sloeg) wint Sint Maarten het. Haar lampion is bijna klaar…nog even en mevrouw mag de deuren weer langs. Vorig jaar durfde ze voor het eerst mee te zingen. Heel ontroerend. Dit jaar wordt er fanatiek geoefend. Vooral een voor ons onbekend liedje is favoriet. Dat wordt lastig in melodie bijsturen, maar ach, enthousiasme overtuigt altijd denken we maar. En daar ontbreekt het niet aan in ons huishouden. Als tegenhanger van al het Sint Maarten geweld, oefent Mads alvast Sinterklaas liedjes. Zijn eigen versie van “Zwarte Piet, Gangnam Style” is favoriet. En net als PSY hopt ie wat in het rond. Prachtig.

Net nu de wel-of-geen-Zwarte-Piet-discussie eindelijk weer een beetje is gaan liggen, lijkt het mij juist wel aardig om de boel (ook) eens vanuit een andere invalshoek op te stoken. Want leuk, al die kleuren van de regenboog, maar hoezo is er eigenlijk geen slechthorende Piet? Of één met een lui oog? Met een gezonde dosis ADHD dan? You get the point? Willen we onze kids een beetje een schoolvoorbeeld geven van hoe de maatschappij in elkaar steekt, dan zijn we er niet met een Paarse Piet (dat rijmt).

Dat de crisis ook de allerkleinsten raakt, merkten we in 2011. Uit bezuinigingsoverwegingen werd de gebaren Piet bij de intocht van Sinterklaas van de vaderlandse buis geweerd. In plaats van twee, werd de intocht maar op één TV zender uitgezonden en dat gebaar in beeld zou de rest van de kijkertjes maar storen. Of waren het nou toch de bezuinigingen? Enfin, alle slechthorende en dove kinderen moesten de intocht van Sint en zijn Pieten (kijk, het went al, zo zonder bijvoeglijk naamwoord) maar via internet bekijken, daar kon de tolk nog wel gevonden worden. Een familiefeest bij uitstek, één van de mooiste momenten in het jaar voor vele kinderen (behalve voor Fenna dus, die zweert bij Sint Maarten), maar de boel echt goed faciliteren, ho maar.

Dat kan anders, dacht ook de Stichting Welzijn Doven Amsterdam (SWDA).  Op 24 november komt Sint, samen met alle door de publieke omroep wegbezuinigde ‘gebaren Pieten’, naar de Stadhouderskade. Een hele dag feest voor alle slechthorende en dove kinderen in Amsterdam en omgeving!

Ik ben alleen stiekem wel een beetje benieuwd hoe Fenna en Mads deze dag zullen ervaren… Zeker nu zij gebarentaal (of eigenlijk het NmG) zelf (nog) maar mondjesmaat gebruiken… Ach, mocht het nodig zijn, dan kan ik die dag naar behoefte voor ze in gesproken Nederlands tolken.

Wil je er graag bij zijn de 24e? Meld je dan even aan bij de SWDA. En ik wil verder niet discrimineren….maar het is écht alleen voor dove en slechthorende kinderen….sorry ;).

Mam, wat heeft hij nou op zijn kop?!

schelpen zoeken Vendée

Met dit herfstige weer, mooi even tijd voor vakantieherinneringen. De reis ging dit jaar naar Frankrijk. Twee weken in een luxe mobile home (lees: stacaravan) op een camping in de Vendée. Als je mij vraagt “wat versta jij onder een fijne relaxte vakantie?” komt het rijtje ‘met de auto, naar Frankrijk, in een stacaravan, twee weken op één en dezelfde plek’ niet als eerste in mij op, maar hé, je hebt kinderen, en als zij het naar hun zin hebben…dan heb jij ook vakantie! En vakantie, daar waren wij na zo’n druk jaar zeker aan toe.

Even uit de ratrace van de Amsterdamse huizenmarkt, maar ook even klaar met al die vragen van onbekenden die allemaal graag willen weten wat ons mannetje eigenlijk wel niet heeft (bij Fenna zorgen haar haren voor zo’n dekmantel, dat mensen überhaupt niet door hebben dat ze slechthorend is) . En het ook allemaal heel logisch vinden dat je daar uitgebreid verslag van doet, want het feit dat ze het vragen is natuurlijk hartstikke goed bedoeld. En zo. Nou…na inmiddels vijf jaar starende blikken en vragen beantwoorden van die volslagen wildvreemden, heb ik daar niet altijd even veel zin in. Hoe goed bedoeld ook. Wat ik dan wel weer leuk vind, is ter plekke iets verzinnen (je moet er zelf tenslotte ook een beetje lol van hebben). En zo heeft Mads al een cursus Russisch bij de LOI gevolgd, doe ik of ik schrik en het ook voor het eerst zie, ontken ik volledig dat er iets te zien valt et cetera. Best grappig, al zeg ik het zelf. Maar goed, ook daar wilde ik wel even vakantie van nemen.

F & M schommelen

F & M schommelen

Tot de boemerang mij al bij de eerste stop genadeloos om de oren vloog. Ze zijn natuurlijk niet blind in Frankrijk. En ja hoor, daar gingen ze weer. Staren, omdraaien en aanspreken. Alleen dit keer in het Frans. Op dat moment realiseerde ik me dat het niet stopt of weggaat, maar dat het aan mij is om te bepalen hoe ik ermee om ga. En dat het misschien tijd is om ook deze knop eens om te gaan zetten. Net als inmiddels weer een tijdje geleden het besef tot mij kwam, dat het blijven hangen in verdriet, boosheid en frustratie niet de oplossing is. Welke boodschap geef ik Fenna en Mads dan? Dat hun slechthorendheid/doofheid om te janken is? En dus knikte ik maar vriendelijk, bevestigde hier en daar wat mensen al dachten (“heeft hij iets met zijn oren ofzo?”) en zuchtte de rest aan irritaties even flink weg. Hup de auto maar weer in.

Op de plaats van bestemming aangekomen, werden de voordelen van ons pretpakket al snel duidelijk. Binnen no time maak je contact met die twee, en natuurlijk begint het met de vaste riedel over het hoe, wat, waar, wanneer en waarom, maar uiteindelijk ken je iedereen op zo’n camping.

Het mooiste voorbeeld hadden we laatst toen we een weekendje naar Oslo gingen, vrienden bezoeken daar. Met die grote blauwe kijkers van hem (…oké, en zijn in het oog springende apparatuur) had Mads al snel de aandacht van twee mooie stewardessen gewekt, die hem vervolgens de hele vlucht op sleeptouw namen.

Mads en Fenna fly KLM

Mads en Fenna fly KLM

Vlak voor de landing vertelden ze dat hij en zijn zus, als we weer veilig aan de grond zouden zijn, een kijkje in de cockpit mochten nemen. Hoe trots ze daar vervolgens met z’n tweeën zaten, onbetaalbaar!!

Ready to take off!

Ready to take off!

Het busje komt zo

En daar ging ie dan, ons aapje. Samen met zijn zus in de grote taxibus. Deze week voor het eerst helemaal alleen (nou ja, bijna alleen dan), naar school! En dat op je 2 1/2… Super trots op onze kleine man, maar tegelijkertijd ook een reality check. Zo klein en dan al werk aan de winkel…

Mads gaat sinds deze zomer ook naar de Professor Burgerschool in Amsterdam-West, een school voor slechthorende kinderen. Speciaal onderwijs dus. Wat ons betreft de leukste school die je je kunt bedenken. Een warm bad vol betrokken meesters en juffen, kleine overzichtelijke klassen, veel ruimte voor creativiteit en alles ondersteund met gebaren. En ook al is de school voor de meeste kinderen en ouders niet om de hoek, door het dagelijkse verslag, regelmatige podiumoptredens en uitjes, voel je je als ouder zeker betrokken. Maar toch…het blijft…speciaal.

Mads voor het eerst met de bus_2  Mads voor het eerst met de bus_1

We vonden het best even slikken dat het kiezen van een basisschool bij ons in de buurt vrij snel van de baan was. Fenna’s slechthorendheid gooide rond haar tweede levensjaar al roet in het eten. Geen gedeelde irritaties met andere moeders over het oeverloos nabellen van de scholen in de buurt, met de hoop een sprong op de wachtlijst te kunnen maken. Het bevestigde voor mij maar weer eens dat er met ons kind ‘iets’ aan de hand was. Zelfs het kiezen van een school was er niet bij.

Spannend was dan ook de eerste keer dat we de Prof Burgerschool binnen liepen. Dit was nog voor de CI-operatie van Fenna. Op papier was Fenna doof-functionerend. In feite te doof voor de Burgerschool. Maar wat was ze daar gelijk op haar plek! Alsof ze het al wist, liep ze als vanzelf haar toekomstige klasje binnen en terwijl wij nog bezig waren met het ‘verkopen’ van onze getalenteerde dochter aan de directeur van de school, stond Fenna vrolijk op de gang de kunstwerkjes van andere kinderen van een extra laagje verf te voorzien. Alles viel op zijn plek. Met de belofte van een CI in het vooruitzicht, kon Fenna met haar hakken over de sloot een paar weken later al beginnen. Inmiddels zijn we 2 1/2 jaar verder en zingt en kletst ze de oren van je hoofd.

Het voordeel van een tweede dove kwartel is dat je de weg al kent en bijna niet kunt wachten totdat ook hij aan de bak mag daar. Want wij weten nu, dan gaat het ineens razendsnel. En sprongen maakt hij zeker, dankzij alle te vieren verjaardagen op school zingt meneer nu bijna vloeiend “Happy Birthday”.

In plaats van jezelf steeds maar weer met je neus op de feiten te drukken dat jouw slechthorende kind qua taal nog (lang) niet zo ver is als zijn of haar leeftijdsgenootjes, is het bij speciaal onderwijs vooral het fijne gevoel van saamhorigheid en gelijkheid dat overstemt en zie je jouw kind op vele fronten groeien en met sprongen vooruitgaan. Dat maakt voor ons het speciaal onderwijs dan ook niet zomaar speciaal, maar eerder super bijzonder.

Of overheerst er na vijf jaar ploeteren dan eindelijk een gevoel van acceptatie en berusting?

Wie het weet, mag het zeggen ;-).

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/11065799/?claim=ykdmx8yasj7″>Follow my blog with Bloglovin</a>

Mads bij Hart van Nederland!

Voor wie mijn Facebook bericht al voorbij heeft zien komen is dit bericht een beetje dubbel op, maar goed, je kind komt niet elke dag op TV!

Madsie kwam gisteren ‘pontificaal in beeld’ bij de vroege editie van Hart van Nederland. Er werd een item gemaakt over het 60 jarig bestaan van de NSDSK. Voor wie het leuk vindt, check dit filmpje (item is vanaf circa 11 min, dus even snel doorscrollen!). Voor wie onze kleine grote vriend niet kent, Mads is dat lekkere mannetje met verdomd weinig blonde haartjes op zijn koppie (en, oh ja, twee grijze CI’s) ;))

http://www.hartvannederland.nl/archief/2013/vroege-editie-van-1-juli-2013/