Voor alles is een eerste keer

Na een overweldigende (of beter: oorverdovende!) start, is het even zoeken waar nu als eerste over te schrijven. Ik neig naar een combinatie van feiten en ervaringen. Zo kan ik je én wat bijbrengen over een onderwerp waar je nu mogelijk nog weinig vanaf weet én laten zien hoe een en ander in de praktijk is of kan zijn.

Door alle gesprekken naar aanleiding van dit blog, realiseer ik me dat wij weliswaar flink wat voor onze kiezen hebben gekregen de afgelopen jaren, maar nog meer dat de eerste jaren met kleine kinderen voor elke ‘beginnende ouder’ er min of meer in kunnen hakken. Een vriendin van me vatte het laatst treffend samen: ‘voor de eerste keer moeder worden is één ding…maar dan krijg je er ook gelijk een kind bij!’. Dat inspireerde me tot dit onderwerp: de eerste keer. Want we hebben er inmiddels een hoop eerste keren op zitten.

Fenna en Mads

De eerste keer slecht nieuws. Of eigenlijk gelijk vier keer in zes weken tijd. Na drie keer het gehoor van Fenna op basis van de neonatale gehoorscreening thuis getest te hebben (twee keer door iemand van het consultatiebureau en één keer door iemand van de NSDSK), waarbij beide oortjes finaal het schip in gingen, mochten we toen Fenna 6 weken oud was naar het VU ziekenhuis. De opdracht was om haar die dag uitgeput en uitgehongerd af te leveren, zodat ze ‘lekker’ zou gaan slapen bij het Bera-onderzoek. Tijdens de test (dat zo een uur in beslag neemt) wordt nagegaan in hoeverre er geluidsprikkels aan de gehoorzenuw worden doorgegeven. Op basis van deze test kan worden bepaald of het binnenoor goed functioneert en zo nee, wat er dan mogelijk aan schort. Daar zit je dan, in een geluiddichte bunker, je pasgeboren kind onder de plakkers en elektroden, gespannen te wachten op de uitslag. En een slechte uitslag krijg je altijd van een duo weten we inmiddels. Om kort te zijn, voor de audioloog die ons het slechte nieuws die dag mocht brengen, was het zonder twijfel ook zijn eerste keer…

Uit de Bera test kwam dat Fenna links een gehoordrempel van 70db en rechts van 50db had, gemiddeld genomen een verlies van 60db. Fenna haar gehoor ‘begon’ zeg maar vanaf het geluid van een stofzuiger. Onze dochter was (toen nog) slechthorend. De eerste keer dat ik die term uit mijn strot kon krijgen heeft overigens even geduurd. Een pasgeboren kind en ‘slecht’ in één adem noemen, dat lukte me niet. Fenna was voor mij niet-zo-goed-horend. ‘Nou, zeg dan maar ‘behoorlijk-niet-zo-goed-horend’, riep Tibor dan.

Een paar maanden later kreeg Fenna haar eerste gehoorapparaatjes. Een bolle baby, geen enkele pluk haar op haar hoofd, met twee van die glimmende apparaatjes. De eerste keer aangestaard worden door wildvreemde mensen was al snel een feit. En nu, met die CI’s zijn de blikken niet bepaald minder zoals je wellicht zult begrijpen.

Mads op het strand

Met een flinke sprong in de tijd neem ik je mee naar 2012, 4 januari om precies te zijn. Mads is die dag ervoor 1 jaar geworden. Voor het gemak sla ik de eerste keren slecht nieuws met betrekking tot hem even over, waarbij ik het alleen niet kan laten te benoemen dat bij zijn Bera onderzoek audioloog nr 1 ook nu weer de dagshift bleek te hebben. Onze eeuwige beginner vond het ‘fijn ons weer te zien’. Wij niet. Maar goed, just making a conversation… Mads zijn oortjes vertoonden geen enkele reactie. Mads was doof.

Daar gingen we dan die dag, een jaar later. Tibor, Mads en ik. In alle vroegte naar de VU. Op de heenreis de emoties al niet meer de baas. Dit was het dan. Het moment waar je een jaar naartoe hebt geleefd. Zou het werken? Reageert hij straks? Wat wij toen zagen was groter dan we ons voor hadden kunnen stellen. Mads maakte voor het eerst kennis met een dimensie die voor ons zo vanzelfsprekend is, maar voor hem totaal nieuw was. Op 4 januari 2012 ging er letterlijk een nieuw stukje wereld voor hem open. Mads hoorde die dag voor de allereerste keer.

Als je er zo over nadenkt zit het leven vol eerste keren. Ik ben heel erg benieuwd welke eerste keer op jou een onuitwisbare indruk heeft gemaakt. Wil je die met me delen?

Advertenties

11 gedachtes over “Voor alles is een eerste keer

  1. Hoewel ik het filmpje ken, kreeg ik bij het lezen van de tekst over Mads eerste keer horen dik kippenvel en bij het zien van het filmpje raak ik weer ontroert.. maar vooral door zijn mama.

  2. De eerste keer dat ik volledig onproffessioneel, als kraamverzorgster, bij jullie in de badkamer zat te snotteren toen de dame van de GGD me vertelde dat Mads gehoortest negatief was. Had zó gehoopt dat hij goed kon horen.

  3. Bedankt om dit te delen. Als logopediste ken ik de wetenschappelijke kant van het verhaal maar het is zo interessant om eens de andere kant te zien/lezen. Als moeder kan ik me er wel iets bij voorstellen wat het moet zijn om dit nieuws te plaatsen.

    • Dank je wel voor je reactie. Voor mij weer heel fijn om te zien dat mijn verhaal zich verspreidt en zo ook bij jou terecht is gekomen.

  4. Hallo Miriam,
    Mooie blog! Voor mij als moeder van een doof zoontje van 8 maanden erg herkenbaar, confronteren, informatief en bemoedigend. Wij zitten momenteel met ons zoontje in het ci-traject en ik zou je heel graag wat vragen willen stellen hierover. Sta je hiervoor open en hoe kan ik je het beste bereiken?

  5. Hallo Miriam,
    Via via ben ik op je blog terechtgekomen. Ik vind het mooi om te lezen en ook de manier hoe je het verwoord, heel nuchter en lekker no-nonsense. Daar houden wij ook van. Mijn man en ik zijn sinds december 2012 (20-12-2012, mooie datum toch? ;-)) ouders geworden onze fantastische zoon Siebren. Hij is ook doof geboren (hij hoort mogelijk iets bij 100dB). Wij zitten nu na alle Bera testen en andere hoortesten, in de wacht voor de CI operatie. In januari 2014 zal hij geopereerd worden aan beide oortjes. Ik vind het fijn om je verhalen te lezen en te volgen. Dank alvast daarvoor! Heel herkenbaar “de eerste keer” slecht nieuws bij de audioloog. Alsof ik er zelf weer zat…..Hartelijke groet, Ingrid

    • Hoi Ingrid, dank je wel voor jouw verhaal. Fijn dat jullie wat hebben aan onze verhalen. Ik heb dat zelf erg gemist in die periode en op deze manier wil ik dat graag voor andere ouders die in ‘hetzelfde’ schuitje zitten doen. Want natuurlijk krijg je voldoende praktische info, maar waar het mij omging (en waar het voor veel kersverse ouders omgaat denk ik) zijn de verhalen die je vertellen dat het straks goed zal komen. Ik geloof in verbinden, samen weet je tenslotte altijd meer. En hoe hoog de te nemen hobbels soms ook zijn, die kleintjes komen er wel weten wij inmiddels. Heel veel sterkte straks, want pittig is het zeker, maar geniet vooral van Siebren en heb vertrouwen!

Laat een reactie achter op Danielle Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s