Zeg maar ja

Zeg maar nee, dan krijg je er twee… Op 21 februari 2013 schreef ik mijn eerste echte post over de impact van het krijgen van twee kinderen met gehoorproblemen. Geschreven vanuit de innerlijke noodzaak om te delen, te verwerken…op zoek naar antwoorden, gelijke verhalen, maar ook om de wereld van mijn kinderen groter te maken door te vertellen over ‘hoe het ook kan zijn’.

En dan ineens ebt dat verlangen om te delen weg. Opgeslokt door het leven. Ingevuld door de tijd. Totdat het weer begint te kriebelen…

Vanwaar die trigger om weer te gaan schrijven? Het gaat toch goed met die kinderen van me? Mijn dochter is inmiddels negen en zit in groep 6, mijn zoon is bijna zeven en zit in groep 3. Beiden op het regulier onderwijs. Dat wat we zo graag wensten voor ze, hebben we bereikt. Ze gaan naar een school om de hoek, spelen met vriendjes uit de buurt en functioneren als ieder ander kind. Boek sluiten en door.

Maar is dat zo? Klopt die opsomming wel? Het antwoord is nee. En dat is niet erg. Sterker nog, door weer meer in te zoomen op wat er is, wat er niet is en waar de hobbels en hindernissen zitten, kan ik ze pas echt helpen om te groeien. Een stomme paardenstaart maakte mij dat deze week weer eens haarfijn duidelijk.

Steeds vaker staat mijn anders zo lieve en zachtaardige dochter gefrustreerd haar mooie haren te kammen. Gefrustreerd omdat haar CI bij het maken van een hoge staart zo in de weg zit. Gefrustreerd omdat zij de enige in de klas is die een CI heeft. Gefrustreerd omdat zij een CI heeft. Punt.

En daarom ga ik weer schrijven, en delen, en vragen en doorgeven. Want inderdaad. Het is bij ons anders, alleen zien we dat zelf soms niet meer. En dat is zonde. Werk aan de winkel dus om ze te leren en in te laten zien dat wat zij in de ogen van onze maatschappij missen, misschien juist iets is om ontzettend trots op te zijn.

Zeg maar ja dus.

Fijn wanneer je weer mee wilt lezen, leuk als je reageert en te gek wanneer je mijn verhalen wilt delen. Here we go…

FenM

 

 

Advertenties

13 gedachtes over “Zeg maar ja

  1. Jeeejj daar is m’n zussie weer!:-)
    Goed dat je het weer oppakt!
    Wat een te gekke foto van die twee💕
    Mooi stuk, ga ‘m delen
    Liefs & kussie -xo-

  2. Wat een schrijvers talent heb jij Miriam. Mooi om je verhaal te lezen…we hebben elkaar maar kort leren kennen, maar juist het ” normale” van jullie ”bijzondere” kinderen heeft indruk achter gelaten. Ondanks de gehoorproblemen deden ze net als andere leeftijsgenootjes mee aan allerlei activiteiten en gingen jullie als ouders daar ook op een coole manier mee om. Respect voor jullie viertjes X Paulina

Wil je reageren? Graag, dat kan hier!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s