Pesten…is niet cool

Als moeder van twee kinderen met gehoorproblemen, of te wel een gebrek, een rugzak, een niet volledig aangevinkt wensenlijstje bij aflevering…etcetera, etcetera…maakte ik mij in de kraamtijd al druk over ‘later’. Zullen zij zich later wel redden op school? En wat als ze gepest worden? Tja…wat dan.

Nou, lieve mensen…dan vergeet je in één klap alle pedagogische hoogstandjes die je ooit gelezen hebt in een of ander rozengeur en maneschijn blaadje, en is je moederhart maar uit op één ding, en dat is wraak!

In plaats van een diepe zucht, een liefdevolle knuffel voor je kind en een kopje warme thee, vervloek je op niet mis te verstane wijze dat wicht, die heks, dat snertkind….en heb je in 2 minuten een volledig arsenaal aan scheldwoorden erin gepompt bij je bloedjes van 9 en 7…zodat je vervolgens zeker drie weken zoet bent om hun taalproductie weer op een acceptabel niveau te krijgen. Echt waar…linker kan je mij niet krijgen… Don’t touch my addergebroed. En ‘Nee!’ zo’n explosie van scheldwoorden helpt niet…. dus zucht en zen ik me een slag in de rondte, adem de aarde in, de kosmos weer uit…en ga weer door. Maar dat laatste lukt me dus niet echt.

Ik krijg de gedachten maar niet uit mijn hoofd dat kinderen vanaf een leeftijd of zes jaar (jonger?) doelbewust bezig kunnen zijn met het pesten en irriteren van andere kinderen. Omdat die andere kinderen slimmer zijn, stiller of dromeriger zijn, leuker, liever of sneller zijn. Omdat ze anders zijn. Anders dan dat bijdehante meisje. Anders dan die stoere jongen uit de klas. Gewoon, anders. En dat pesten gebeurt in vele vormen en maten. Hardop of juist vilein, door steeds maar weer de deksel van een pennenbakje dicht te slaan of iemand keer op keer de beurt te ontnemen. Totdat hij of zij het opgeeft en alleen thuis nog uit de slof durft te schieten.

Waarom, lieve mensen, blijft dit fenomeen toch in stand? Waarom bespreken we dit onderwerp niet keer op keer open en bloot thuis aan de keukentafel, net zo lang tot elk kind, elke dag, vrolijk en blij naar school gaat. Ik wil dat weten, gewoon, om het te kunnen begrijpen, want tot op heden heb ik niet één goede reden kunnen bedenken waarom dit fenomeen bestaansrecht mag hebben en houden.

http://pesten-op-school.nu/oorzaak-gevolg/

Ja, iedereen is verschillend en ja, ook als je later groot bent zul je in situaties terecht komen waarin je je moet zien te redden. Maar hoor je die bittere pil al te slikken als je 6, 7 of 8 bent? En hoezo zijn wij niet in staat om met elkaar ervoor te zorgen dat ónze kinderen opgroeien in een wereld waar voor pesten geen plek is? A better world starts at home, toch? We hebben het hier wel over onze eigen mini-you-and-me’s. Je weet wel, die mensjes waar je als vader of moeder blind voor door het vuur gaat. Waarom laten we het hier met zijn allen dan toch zo liggen?

Ik vermoed dat we te druk zijn voor die keukentafel gesprekken. We vertrouwen er maar op dat het ons kind niet overkomt. Maar geloof me, wanneer het jouw kind is dat in tranen vertelt wat hem of haar elke dag op school gebeurt…jank je ’s avonds vanuit machteloosheid keihard een potje mee.

Het verschil is alleen dat ik wél geloof in die keukentafel gesprekken. En dus zucht ik even diep, maak ik nog maar een kop thee…en ga ik bedenken hoe ik niet alleen mijn kinderen, maar ook die van jou en die van jou kan helpen om de wereld te veranderen. Een goed begin, begint bij jezelf. And I wanna make a difference.

 

 

10 gedachtes over “Pesten…is niet cool

  1. Hi Mir,

    Right from the heart!
    Ik voel de pijn en het verdriet.
    Als één ouder er in slaagt zijn of haar kind te laten inzien,
    te laten voelen wat pesten teweeg brengt, als één steentje in het water
    een kring teweeg brengt dan is er een wereld gewonnen.

    Liefs, Hans

  2. 😥 mooi beschreven maar verdrietig te lezen. Ik ‘strijd’ graag met je mee want ook ik wil zo graag dat elk kind vrolijk huppelend groter en ouder wordt. Het start denk ik ook bij openheid van ouders over de dingen die kinderen doen (of anders gezegd die het andere zo ervaart) en echt luisteren naar de ander zonder dat er gelijk gedacht wordt; die van mij doet zo iets niet (het kan heel anders overkomen dan ooit bedoelt). En daarnaast; het goeie voorbeeld van ouders lijkt me ook super belangrijk. Elkaar wat meer respecteren en gunnen. Noem me soft maar ik begin steeds meer te geloven in – positiviteit (uitgaan van goedheid van de mens,
    – 💙,
    – en een open gesprek.
    Lukt mij ook niet altijd maar ga er nog meer naar streven. X

    • Mooie reactie Merei, wat jij schrijft is wat mij betreft heel erg waar, er zijn twee kanten van de medaille te belichten, het gedrag van de een, maar zeker ook hoe de ander dat ervaart… Aan die laatste kant probeer ik als moeder zoveel mogelijk te ‘sleutelen’…maar om de weegschaal in evenwicht te krijgen zal de andere kant toch ook opgepoetst moeten worden. En dat is een uitdaging. Wat dat softe betreft, het zal de leeftijd wel zijn ;), mijn focus ligt ook meer en meer op dat vlak. En wanneer de ander niet meebeweegt….ben ik niet te beroerd om een handje te helpen. Alleen al het besef bij mensen dat dit soort dingen spelen, maakt dat er bewust en onbewust aan dit onderwerp gewerkt wordt. Xx

  3. Vroeger als kind jaren gestotterd omdat ik gepest werd…. Kan er nog steeds verdrietig van worden als ik een kind buitengesloten zie worden of gepest zie worden, ik voel direct dezelfde neiging die jij hebt.

    Ben wel blij dat je weer schrijft Miriam 🙂

    • tja….wat mij opvalt is dat we helaas niet alleen zijn hierin….het lijkt erop dat bijna iedereen vroeg of laat als pester of gepeste aan de beurt komt.. Heftig dat herinneringen aan die periode vaak maar mondjesmaat slijten.
      En dat schrijven…doe ik natuurlijk helemaal op jouw verzoek he, fan van het eerste uur 😉

  4. Waar en hoe laat verzamelt de knokploeg?!👿
    M’n hart breekt echt…mother f%#$*!s

    Het begint uíteraard bij de ‘thuisomgeving’!
    Maar denk helaas dat veel ouders te veel met zichzelf en hun drukke leventje bezig zijn.
    Plus….waarom wordt er op (de meeste) scholen nog steeds niet op dit vlak onderwezen? Over wat écht belangrijk is in het leven…
    Hou van jullie! xx

    • Ahhhh…..lieverd ben je toch….geen knokploegen hier, wel ademtherapie ;). En die gelukslessen op school moeten er inderdaad gewoon komen…. Zullen wij die maar gaan geven dan? Liefs!! Xx

  5. I’m with you Miriam! Hoe meer mensen zich hier van bewust worden, hoe beter. Ouders spelen een grote rol. Hier thuis geen gepeste kinderen of pesters, voor zover ik weet en hoop maar ik probeer altijd daarover in gesprek te blijven. Probeer mijn kinderen ook te stimuleren voor anderen op te komen als er gepest wordt, om geen mee-loper te zijn. Wat jij niet wilt dat jou geschiedt… Ouderwetse normen en waarden… Succes thuis en keep on writing! I love it!

Wil je reageren? Graag, dat kan hier!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s