Wie ben je als er niets meer is?

Deze vraag staat zaterdag centraal tijdens mijn Nature Quest. De Nature Quest is een onderdeel van het Jaarprogramma van 365 Dagen Succesvol. Een programma waar ik aan ben gaan deelnemen om onder andere ‘op te ruimen’ waar ik ruim negen jaar geleden mee werd geconfronteerd. Moeder worden van een ernstig slechthorende (inmiddels dove) dochter en twee jaar later van een dove zoon. Het krijgen van een cadeautje waar je op dat moment niet op hebt gerekend en eigenlijk niet klaar voor bent.

Negen uur lang ben ik zaterdag, alleen en in stilte, overgeleverd aan mijn eigen gedachten. Middenin de natuur, met enkel water, een matje, zonnebrand en een tekentang in mn tas. Ik ben benieuwd wat de stilte aan antwoorden op gaat leveren. In aanloop tot deze dag gaan er logischerwijs zoveel gedachten door mijn hoofd. En dat heeft geleid tot het schrijven van dit blog. Want hoe helend het ook is geweest om bij tijd en wijle te schrijven over de praktische kanten van het krijgen van twee dove kinderen…de kant waar ik ook over zou willen schrijven is die wat de persoonlijke impact ervan is geweest op mij, als mens en als moeder.

Making a difference heb ik altijd als doel in gedachten gehad bij de start van Oorverdoofend. Anderen inspireren door eerlijke en als het even kan positieve verhalen te vertellen over het krijgen van twee kinderen met een auditieve beperking. Maar als je me nu vraagt of ik daarmee het verschil denk te kunnen maken…dan is mijn antwoord daarop…nee, dat denk ik niet. Een belangrijk aspect laat ik namelijk buiten beschouwing. En dat is de werkelijke impact van het krijgen van slecht nieuws, je aanpassen aan omstandigheden waar je niet om hebt gevraagd. De teleurstelling dat jouw leven en dat van je kinderen niet helemaal is zoals je dat voor jezelf en vooral voor je kinderen gewenst hebt. Ja, gaandeweg ebt die pijn, dat verdriet en de teleurstelling weg. Maar accepteren dat je kinderen altijd een tandje bij moeten zetten, zich altijd harder in moeten spannen, er altijd blikken zijn die niet worden afgewend….dat blijft een ding.

SONY DSC

Gehoorscreening bij Fenna

In de loop der jaren heb ik zoveel moeders gesproken die in een vergelijkbaar schuitje zitten. Wat mij pijnlijk genoeg steeds maar weer opvalt is het grote verdriet dat er was en soms na jaren nog steeds is. En hoe intensief de hulp ook kan zijn wanneer je een kind met een beperking baart, mijn ervaring is dat het daadwerkelijk uiten van je verdriet en boosheid helaas in veel gevallen ‘not done’ is. Want een huilende moeder op het spreekuur is overspannen, de weg kwijt, heeft het niet geaccepteerd. Wensen dat ze je pasgeboren dochter maar weer op komen halen, omdat je denkt dat je het niet aankunt, zijn woorden die niet uitgesproken mogen worden. En daar hapert de hulpverlening naar mijn idee. Je kunt een ander immers pas daadwerkelijk helpen als alles wat er is, er ook echt mag zijn.

Het verschil willen maken blijft mijn drijfveer. Ik geloof alleen dat ik meer mensen echt kan bereiken door te vertellen wat het met je doet als je de controle los moet laten. Je over moet geven aan professionals die niet allen overlopen van empathie. Instanties die er een sport van maken om zoveel mogelijk onzinnige documenten bij je op te vragen…enzovoort enzovoort. Want mensen bewust maken van alles wat er is, maakt dat men in kan gaan zien hoe het ook anders zou kunnen. En dan…maak ik pas echt het verschil.

 

Ik zou het geweldig vinden wanneer je mijn verhalen wilt blijven lezen en volgen. In het kader van de AVG is het echter van belang om die wens uitdrukkelijk kenbaar te maken. Binnenkort gaat mijn nieuwe website http://www.oorverdoofend.nl live. Ik houd je daar heel graag van op de hoogte. Indien je echter geen berichten meer wenst te ontvangen, meld je dan gerust af van de mailinglijst. 

Advertenties

10 gedachtes over “Wie ben je als er niets meer is?

  1. Moedig van je, en ik blijf zeker geïnteresseerd in je oprechte schrijven en zoeken naar ruimte waar alles waar mag zijn, vind dat je dat heel mooi en inspirerend doet! En wat een prachtige babydochter, beauty

    • Marie, wat lief, dank voor je oprechte reactie. Doet me goed. Jij hebt en speelt een belangrijke rol in dit proces. Ben dankbaar dat ik hiermee aan de slag ben gegaan. Dank daarvoor! liefs

  2. OORVERDOOFEND… Het is heerlijk om jou oorverdovend te horen schaterlachen en te horen grappen (ook al is het soms het weglachen en weggrappen van problemen). Maar net zo heerlijk is het als je eens wat stiller bent en je je kwetsbaar opstelt. Dan ben je niet oorverdovend, maar dan ben je verstommend… dan maak je mij stil. Dikke kus lieverd en een mooie dag gewenst zaterdag, x

  3. Hallo Miriam,
    Ik blijf je graag volgen en ben benieuwd naar je nieuwe website. Ik herken wat je hierboven schrijft maar al te goed als moeder van een, inmiddels, 5 jarige dove (met 2 ci’s) zoon. Omdat hij nog een ontwikkelingsachterstand en een syndroom heeft, begrijpt niemand me soms als ik zeg dat ik mijn handen er aan vol heb. Ik (en ook mijn man) doen het uiteraard graag voor hem omdat ik zie hoe hij vooruit gaat in spraak en gebaren. Maar soms zijn er pittige tijden en valt het me allemaal zwaar. Gelukkig heb ik een fijne, lieve vriendin waar hij naar toe kan zodat wij weer even op adem kunnen komen. Fijn om jouw blogs te lezen die lekker doorspekt zijn met soms (zwarte) humor en veel herkenbare situaties. Ga vooral door met schrijven! Lieve groet, Ingrid

    • Hi Ingrid, dank je wel voor je uitgebreide reactie. Fijn om zo’n eerlijk bericht te lezen. Ik merk aan mezelf dat al die jaren doorploeteren ervoor zorgen dat je soms, helaas, te veel aan de oppervlakte gaat leven….terwijl alles wat daaronder zit er ook is… Dit herken ik ook bij andere moeders met een doof of slechthorend kind, wanneer er een echt en eerlijk gesprek ontstaat. Het zou zo fijn zijn als het meer gewoon wordt dat die kant van tegenslag, emotie, teleurstelling, maar zeker ook overwinning er mag zijn. Altijd en overal ;). Liefs!

  4. Zo mooi geschreven Miriam!
    Ik volg je blog nog steeds ook al is het een tijd geleden dat Fenna en Mats bij mij in de peuter -en kleuterklas zaten 🙂
    En ik ben eigenlijk heel nieuwsgierig hoe het met die twee kanjers gaat?

    Liefs,
    Bianca (van der Spek – Professor Burgerschool)

    • Hi Bianca! Wat ontzettend tof dat je reageert. Het gaat heel erg goed met ze. Fenna is inmiddels negen en Mads al weer zeven…time flies ;). Ze gaan beiden al drie jaar naar het regulier onderwijs. Sinds de afgelopen twee jaar met behulp van een gebarentolk, daar zijn we ontzettend blij mee. Heel veel stappen gezet dus…maar met een mooie basis, opgedaan bij jullie van de Prof Burgerschool. Ik kijk er nog altijd op terug als een hele mooie, waardevolle periode. Zoveel zorg, toewijding en passie, bijzonder om dat meegemaakt te mogen hebben. Liefs terug!

Laat een reactie achter op Bianca Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s