Het busje komt zo

En daar ging ie dan, ons aapje. Samen met zijn zus in de grote taxibus. Deze week voor het eerst helemaal alleen (nou ja, bijna alleen dan), naar school! En dat op je 2 1/2… Super trots op onze kleine man, maar tegelijkertijd ook een reality check. Zo klein en dan al werk aan de winkel…

Mads gaat sinds deze zomer ook naar de Professor Burgerschool in Amsterdam-West, een school voor slechthorende kinderen. Speciaal onderwijs dus. Wat ons betreft de leukste school die je je kunt bedenken. Een warm bad vol betrokken meesters en juffen, kleine overzichtelijke klassen, veel ruimte voor creativiteit en alles ondersteund met gebaren. En ook al is de school voor de meeste kinderen en ouders niet om de hoek, door het dagelijkse verslag, regelmatige podiumoptredens en uitjes, voel je je als ouder zeker betrokken. Maar toch…het blijft…speciaal.

Mads voor het eerst met de bus_2  Mads voor het eerst met de bus_1

We vonden het best even slikken dat het kiezen van een basisschool bij ons in de buurt vrij snel van de baan was. Fenna’s slechthorendheid gooide rond haar tweede levensjaar al roet in het eten. Geen gedeelde irritaties met andere moeders over het oeverloos nabellen van de scholen in de buurt, met de hoop een sprong op de wachtlijst te kunnen maken. Het bevestigde voor mij maar weer eens dat er met ons kind ‘iets’ aan de hand was. Zelfs het kiezen van een school was er niet bij.

Spannend was dan ook de eerste keer dat we de Prof Burgerschool binnen liepen. Dit was nog voor de CI-operatie van Fenna. Op papier was Fenna doof-functionerend. In feite te doof voor de Burgerschool. Maar wat was ze daar gelijk op haar plek! Alsof ze het al wist, liep ze als vanzelf haar toekomstige klasje binnen en terwijl wij nog bezig waren met het ‘verkopen’ van onze getalenteerde dochter aan de directeur van de school, stond Fenna vrolijk op de gang de kunstwerkjes van andere kinderen van een extra laagje verf te voorzien. Alles viel op zijn plek. Met de belofte van een CI in het vooruitzicht, kon Fenna met haar hakken over de sloot een paar weken later al beginnen. Inmiddels zijn we 2 1/2 jaar verder en zingt en kletst ze de oren van je hoofd.

Het voordeel van een tweede dove kwartel is dat je de weg al kent en bijna niet kunt wachten totdat ook hij aan de bak mag daar. Want wij weten nu, dan gaat het ineens razendsnel. En sprongen maakt hij zeker, dankzij alle te vieren verjaardagen op school zingt meneer nu bijna vloeiend “Happy Birthday”.

In plaats van jezelf steeds maar weer met je neus op de feiten te drukken dat jouw slechthorende kind qua taal nog (lang) niet zo ver is als zijn of haar leeftijdsgenootjes, is het bij speciaal onderwijs vooral het fijne gevoel van saamhorigheid en gelijkheid dat overstemt en zie je jouw kind op vele fronten groeien en met sprongen vooruitgaan. Dat maakt voor ons het speciaal onderwijs dan ook niet zomaar speciaal, maar eerder super bijzonder.

Of overheerst er na vijf jaar ploeteren dan eindelijk een gevoel van acceptatie en berusting?

Wie het weet, mag het zeggen ;-).

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/11065799/?claim=ykdmx8yasj7″>Follow my blog with Bloglovin</a>

Advertenties